مقام واحديت و مرتبهء أسماء و صفات ، كه تعين بلاواسطهء ذات است ، حقيقت وجود از مقام اطلاق ذاتى تنزل نموده است ، فرق آن با ذات ، اعتباري است ؛ و اثرى از نور ذات در ضياء ، كه تنزل نور خالص صرف است ، باقى است ؛ و از مزج آن با نور متعينْ خُضرت در آن حاصل شده است . تعبير حضرت صادق به « كُنّا » و سؤال سائل از آن حضرت به عنوان كُنْتم از اين جهت است كه اولياى محمديين و وارثان مقام و علم و احوال آن حضرت در مقام « لي مع اللَّه » متحدند ؛ و از اين اتحاد در اين مقام تعبير به « لَنَا مَعَ اللَّه حالاتٌ ليس فيها مَلَكٌ مقَرَّبٌ ولا نبيُّ مُرْسَلٌ » كرده‌اند . عارف محقق ، سلطان سلاطين مملكت ذوق و شهود ، شيخ محمود شبسترى ( رض ) ، به اين معنا تصريح كرده است كه : « نبى چون آفتاب آمد ولى ماه * يكى شد در مقام لى مع اللَّه » « 1 » رواية و دراية از روايات ديگرى كه به نزد آشنايان به مأثورات ولويه و مأنوسان با احاديث وارده از مقام قدس اولياى محمّديين و اقطاب عالم هستى و كمّل از محرمان اسرار الهيه از حكم بالغه به شمار است ، حديثى است مذكور در كافى ، تأليف شيخنا الأقدم ، حضرت ثقة الاسلام و قدوهء ارباب حديث ، منقول از امامنا و سيّدنا و مقتدانا و مفيض النور على قواطن الجبروت ، حضرت امام محمد باقر ، أرواحنا فداه :

--> ( 1 ) - گلشن راز ، ص 80 .